منطقه ماهرویان (روستای شاه عبدالله)

تاریخ ما چه تلخ و چه شیرین، گذشته انکارناپذیر ماست... آگاهی از تصویرهای زیبا و گاه تأثیربرانگیز تاریخ، تطهیر و یا تقبیح آن نیست! تاریخ همانند فرهنگ ما مکمل هویت ماست و سرزمین بی تاریخ و بی فرهنگ، سرزمین بی هویت و گمشده است...

سرزمین لیراوی و شهرستان دیلم با تاریخ روشنش در کنار خلیج همیشه فارس، گذشته شهرها، آبادیها،حوادث برجسته تاریخی و نام و افتخارآفرینان پرشکوهش بر بسیاری از محققان و علاقمندان به تاریخ جنوب ایران ناشناخته مانده است...

اطلاعات سفرنامه ها، متون تاریخی، تحقیقات و مقلاتی که از مناطق تاریخی همچون : بندرسینیز- بندرماهرویان- بلوک لیراوی- بندردیلم- بندرحماد- بندرامام حسن- ودیگر نقاط ، در ارائه پستها و مجموعه نوشته های وبلاگ ماهرویان ما را یاری می رسانند.

    اما...

· کنکاش و تحقیق مستقیم و نزدیک ما از منطقه، بدون شک می تواند در دستیابی به ناگفته هایی بکر و تازه هدایتمان نماید و این از اهداف کاری و فعالیتهای علمی ما خواهد بود.

· بازهم انتقاد می نماییم از همشهریانمان بویژه از قشر تحصیل کرده و فرهنگی که در این راه خطیر با وجود اینکه بارها و بارها خواستار یاری آنها بوده ایم ما را آنگونه که باید و شاید، حمایت نکردند... و حتی از ارائه نقطه نظراتی چند هم دریغ نمودند... ولی همچنان به امید اندیشه و تفکر یاریگر آنها خواهیم ماند.

· با تمام این تفاسیر در این پست و چند پست آینده با کنکاش مستقیمی که از منطقه ماهرویان داشته ایم. برای شما بیشتر از این تمدن بزرگ و تاریخی که واقعاً منطقه باید به داشتن آن ببالد و صدالبته برای نمایان و آشکار نمودن ناگفته های آن تلاشی مضاعف داشته باشد، خواهیم نوشت...

پس با ما همراه باشید که ناگفته هایی بسیار برای شما داریم. (البته با تصاویری از منطقه ماهرویان)...

(( بندر مهروبان یا ماهرویان که محل آن دقیقاً در دل تپه های روستای شاه عبدالله است، چندین قرن قُدمت داشته و در نوشته های متون تاریخی اغلب از آن به نام «مهروبان» یاد شده است...

قُدمت دقیق و مستند این تمدن تاریخی به درستی نمایان نیست. البته راه تحقیق در آثار باستانی ماهرویان باز است و اگر فرهنگ دوستان و علاقمندان به تاریخ ملی و محلی بتوانند در این راه خطیر یعنی: بازشناخت صورتی جدید از این تاریخ پرعظمت ما را یاریگر باشند، می توانیم فعالیتهایی تازه و نو را از سرگیریم و به ناگفته های بسیار و رازهای نهفته در دل تپه های ماهرویان دست یابیم...

مقبره امامزاده عبدالله پسر امام محمدباقر(ع) در سالهای (57 تا 105 هـ) در این محل یکی از تنها نشانه های مستند است که نشان می دهد، بندرمهروبان در اوایل قرن دوم هجری حداقل یک دهکده آباد و معبر دریایی معتبری بوده است و در میانه سالهای (100 تا 132 هـ) که حکومت در دست امویان بوده است، این امامزاده شریف به نیرنگ فرماندار وقت اموی بندرمهروبان به شهادت رسیده است...

پس در یک جمع بندی هرچند موقت می توان نتیجه گرفت که بندرمهروبان تا قبل از قرن دوم هجری یک آبادی با چندین خانوار ماهیگیر بوده است...))

(برگرفته از کتاب هفت شهردیلم و لیراوی – محقق علیرضا خلیفه زاده).

مدیریت وبلاگ ماهرویان

www.mahryan.blogfa.com

شرکت نفت فلات قاره ایران (منطقه نفتی بهرگان):

ماهرویان شهری است اندر میان آب، جایی است خرم و بارگاه همه پارسیان...

مهروبان: شهری است بزرگ بر لب دریا نهاده برجانب شرقی و بازاری بزرگ دارد و جامعی نیکو... این شهر را حوض ها و آبگیرها باشد که هرگز تنگی آب نبود و ... (نویسنده شهیر و بزرگ ایران ناصرخسروقبادیانی در کتاب سفرنامه در حدود 950 سال پیش)

مهروبان: شهر کوچک و آبادی است که بارکده ارجان و نواحی دیگر نزدیک فارس و قسمتی از خوزستان است... (ابن حوقل در کتاب صوره الارض)

مهروبان: در کنار دریا و جامع نیز در کرانه است، آبی اندک دارد، درگاه خوره و انبار بصره بشمار می آید، آبادست و بازار خوب دارد... (مقدسی در کتاب احسن التقالیم)

مهروبان: شهری است برکنار دریا چنان که موج دریا برکنار شهر می زند و هوای آن گرم است و مرطوب.(ابن بلخی در کتاب فارسنامه)

مهروبان: که پارسیان آن را ماهرویان خوانند، شهری است بر کنار دریا چنان که موج دریا بر کنارش می زند و موضعی چند دیگر از توابع آن است... (حمدالله مستوفی در کتاب نزهه القلوب)

طوایف و خاندان لیراوی :

بعد از فوت مرحوم حاج حسن فرزندش آقاخان ضابط می شود، آقاخان فردی خشن، ولی در عین حال مردم دار بود، حسینیه امامزاده عبدالله به دستور او ساخته شد. برادر دیگرش کاکرم الله بنای مخالفت با او را می گذارد، کرم الله در خواجه گیر برای خود منزلی می ساخته است و آقاخان را برای بازدید و اعلام نظر دعوت می کند به قولاً سلاحی نیز در قبا پنهان می کند که آقاخان را ترور کند.

خان بعد از ناهار می گوید: از ساختمان بازدید کنیم آقاخان متوجه منظور کاکرم الله می شود، به حیدر کامراد(خدری) می گوید: آماده باش هر وقت خان به طرف قبایش رفت به او فرصت نده و او را بزن. به هرحال کاکرم الله نیز متوجه کاحیدر و آمادگی او شده بود و فرصتی نمی یابد. در نتیجه آقاخان سالم می رود. آقاخان از لحاظ کیاست و سیاست از کرم الله ارجح بوده است. ولی کاکرم الله ساده تر بوده است و این بوده که تصمیم می گیرد که کاکرم الله را به حصار دعوت می کند و او را زندانی نماید.

کاالله کرم پسر کاخانعلی و کافتح الله پس کامحمدشفیع را می گوید: بروید و کاکرم الله را دعوت کرده و بیاورید. هرچند کافرج الله اصرار دارد که این دعوت را نپذیرد قبول نمی کند و با تفنگ و قطار خود می رود وقتی به دروازه حصار می رسد، آقاخان به گرمی از او استقبال می کند و می گوید جناب خان انگالی و خوانین حیات داوود این جا حضور دارند، بهتر است که متوجه اختلاف ما نشوند و تفنگت را تحویل افراد بده ( که او نیز تفنگ خود را تحویل افراد آقاخان می دهد)  و داخل مجلس می شود.

زمان نماز که برای وضو گرفتن کنار حوض وسط حیاط می رود، قطار و تفنگ کمری خود را باز کرده و حاشیه حوض می گذارد در این وقت یکی از افراد خان به کاکرم الله می گوید: که آقاخان می خواهد یک اسب خوب به تو هدیه کند، بهتر است خودت به طویله بیایی و آن را انتخاب کنی! زمان حرکت از کلت خود غافل می شود، وقتی وارد طویله می گردد، یک اسب زیبا توجه خان را جلب می کند و آن اسب تعمداً در ته طویله بسته شده بود.خان به طرف آن اسب می رود، ناگهان در طویله بسته می شود، خان غافلگیر می گردد و 7 نفر به سرعت خان را زنجیر می کنند و در برج سهیلی زندانی می سازند، می گویند سه سال در این برج زندانی بوده است. و در اواخر سال سوم عده ای از یاران کاکرم الله با طراحی نقشه ای قصد نجات او را داشتند، به این ترتیب که نردبانی می سازد و کنار برج می آورند که بالا بروند و خان را آزاد سازند، اما نردبان کوتاه ساخته شده بود و به ناچار آن را در خرمن زاری پنهان می کنند تا بعدا آن را بلندتر بسازند، ولی به جهت طول نردبان تمام آن زیر خرمن پنهان نگردیده بود و نقشه آنها فاش می شود.

آقاخان یک هفته ای اقدامی نمی کند تا افراد مذکور فرار کنند و جان سالم به در ببرند، گویند دو نفر از آنان فرار می کنند، یکی از آنها به نام «شاهین» از طایفه خدری بوده است، چند نفر دیگر را بعد از یک هفته دستگیر می کنند و نزد خان می آورند، خان می گوید: درگیری من و برادرم چه ربطی به شما دارد... و «حسن غریب» از طایفه باباحسنی را به دستور او رگ پشت پایش را می سوزانند و حیدرسالم از طایفه احمدحسینی را به دستورش میل در پشت چشمانش کشیدند. که نابینا می شود.

                                                                                                   ادامه دارد...

این روزها همه جا نُقل و نبات هر محفل عمومی و خصوصی، بحث سهمیه بندی سوخت و مسائل و مشکلات فراروی مردم و چگونگی برخورد و کنار آمدن شهروندان با این طرح ملی است... نقاط ضعف و کاستی های موجود در طرح با عملی و اجرایی نمودن آن در جامعه به خوبی نمایان گشته و مردم را در مقاطعی به دردسرهای فراوان واداشته است...

در این پُست قصد نداریم به حواشی این طرح بپردازیم چرا که موضوع آنقدر مورد توجه عموم قرار گرفته و در هر رسانه ای به بحث و تبادل نظر گذاشته شده که از حوصله پرداختن به چگونگی طرح، درستی یا نادرستی، علمی یا غیرعلمی بودن و .... گذشته، بنابراین قصدمان فقط و فقط پرداختن به نکاتی ریز و ظریف از این طرح ملی است... خوب یا بد بودن، اصولی یا غیراصولی بودن طرح مذکور را به شما شهروندان و خوانندگان عزیز می سپاریم...